Krien Clevis ©

Built with Berta.me

  1. The Via Appia Antica, named for its instigator, Appius Claudius, was one of four ‘highways’ on the Apennine Peninsula, the Italy of today Construction on the basalt road between Rome and Brindisi to the south-east began in 312 BC. Military units, goods and people were borne along on this artery. Stately villas belonging to the elite were built along its length, while the deceased found a dignified last resting place in tombs and mausoleums – ribbon development for the living and the dead.

    After the end of the Roman era, the funerary monuments along this ‘queen of roads’ fell into decay. They found new uses and were abandoned again, until their rediscovery in the 18th century. Among the first to make a record of the ruins was the Italian graphic artist and architect, Giovanni Battista Piranesi. In his train, innu­merable archaeologists, historians, architects, artists and photographers revisited the monuments. Thanks to their interpretations from ever-shift­ing perspectives, a rich and layered pictorial history of the Via Appia Antica has come down to us.

    Guest curator and artist Krien Clevis has trod in the footsteps of the image makers of the past. Her research at miles V and VI of this ancient highway has allowed her to reconstruct their viewpoints as her own points of departure for photograph and film. These, along with the historical representations, form the basis for this exhibition, in which a 2000-year biography of 2 miles is artistically translated into a 20-metre progress through the museum.

    Artistic visions of seven monuments along the Via Appia Antica’s fifth and sixth miles have been combined into 2D projections, partly in 3D surroundings, and accompanied by 3D print models and sound that bring the road to life in all its varied perspectives. The spectacular floorplan based on digital data from Dutch scientific research helps to visualise the monuments and viewpoints along this route. Museum visitors can arrange their own journey through time by means of the interactive applications.

    .

    WALK THAT WAY                                                                                       

    There will be regular Via Appia Walks & Talks while the exhibition is on. Expert ‘tour guides’ will follow contemporary characters through the historical landscape. Info and registration: www.allardpierson.nl For further background information, the special edition of Roma Aeterna is on sale in the museum shop.

  2. See here an example of the 3D application of the Piramide with 2D projections:

    http://files.moobels.com/stim/via_appia.mp4

  3. Opening, 20.02.2020

    Opening, 20.02.2020

    met/with Caroline Nevejan

    met/with Caroline Nevejan

    Team Appia Revisited (v.l.n.r: Rens de Hond, Maurice de Kleijn, Jorne Jongsma, Wouter Snel, Joost Tangelder, Ingeborg Scheffers, Marie Baarspul, Paulien Retel

    Team Appia Revisited (v.l.n.r: Rens de Hond, Maurice de Kleijn, Jorne Jongsma, Wouter Snel, Joost Tangelder, Ingeborg Scheffers, Marie Baarspul, Paulien Retel

    Exhibition/tentoonstelling overview

    Exhibition/tentoonstelling overview

  4. Zie hier het artikel gepubliceerd in Articula v.a. pag. 12: Articula_Via Appia

  5. VIA  APPIA REVISITED

    Tijdreizen langs de Eeuwige Snelweg | Time Travel along the Eternal Highway

    20 februari (Opening) – 31 mei 2020

    .

    Tentoonstellingstekst uitgebreid

    .

    Abstract

    Hoe heeft de Via Appia Antica er uit gezien, hoe werd er naar de eerste snelweg gekeken, hoe is deze ‘eeuwige snelweg’ door de tijd veranderd, en hoe kijken we er nu naar? Elke historische beeldvorming van de Via Appia Antica berust op interpretatie. Al vanaf het eerste moment dat de Via Appia ‘revisited’ werd (vanaf Piranesi medio 18de eeuw), werden de weg, de monumenten en het landschap (opnieuw) in kaart gebracht. Dit zijn interpretaties, reconstructies en visies, ontwikkeld en bepaald vanuit de tijd dat ernaar gekeken werd; we weten nooit wat de werkelijke constructie was. De Via Appia Antica is vanuit verschillende tijden, gelaagde geschiedenissen en vanuit verschillende perspectieven, door archeologen, historici, architecten, kunstenaars en fotografen in beeld gebracht. Dat willen wij publiek maken met dit project, waarin de verschillende visies op de weg en haar monumenten zichtbaar en ervaarbaar worden gemaakt. Als extra laag geldt hier ook het publiek, dat zelf vanuit het heden zijn eigen tijdreis op de Via Appia kan plannen. Voor dit project presenteert beeldend kunstenaar/onderzoeker Krien Clevis (PhD) in samenwerking met een team van 3D-ontwerpers (Moobels) diverse projecties van en perspectieven op verschillende grafmonumenten op de Via Appia Antica. Een tijdreis van 2000 jaar over 2 Mijl Via Appia Antica wordt artistiek vertaald naar de 20 meter museumgang. Deze tentoonstelling wil een bijdrage leveren aan de biografie van het historisch landschap, waarin het besef leeft dat ook wij op een tijdslijn staan, een momentum in een continuüm.

    .

    Beeldgeschiedenies

    De Via Appia Antica gold in de oudheid als de belangrijkste weg vanaf (de zuidelijke contreien van) Rome richting Zuid-Italië. De weg werd vanaf 312 v. Chr. aangelegd en heeft sindsdien vele transformaties ondergaan.  In de Romeinse tijd kenmerkte de Via Appia zich als een gebied waarlangs diverse culturele, economische en religieuze activiteiten plaatsvonden. Vanaf de eerste eeuwen voor tot de eerste eeuwen na Chr. bouwden aan-zienlijke families hun villa’s en landerijen langs de weg, als een soort lintdorp. Maar ook monumentale graftombes werden gebouwd langs deze belangrijke verkeersweg van Rome naar Brindisi. Dit alles met het doel gezien en herinnerd te willen worden door reizigers en voorbijgangers. Door de eeuwen heen ontwikkelde de directe om-geving van de weg zich als villawijk en graftuin tegelijkertijd. Als belangrijkste handels- en communicatieroute naar de Oost was de Via Appia Antica altijd een visitekaartje van het nabije Rome, ‘La Città Eterna’. Na de Romeinse tijd raakte het landschap rondom Rome in verval. De vele grafmonumenten waren vervallen en verlaten, vielen ten prooi aan schatgravers of werden hergebruikt, totdat ze herontdekt werden in de moderne tijd. Rond 1800 besloot men het landschap te beschermen en in te richten als een archeologisch landschap. (Landschaps-) architecten, archeologen en kunstenaars kregen de opdracht het gebied opnieuw in te richten, hetgeen heeft geleid tot nieuwe landschappen en soms twijfelachtige reconstructies.

     

    Hoe heeft de Via Appia Antica er uit gezien, hoe werd er naar de eerste snelweg gekeken, hoe is deze ‘eeuwige snelweg’ door de tijd veranderd, en hoe kijken we er nu naar? Elke historische beeldvorming van de Via Appia Antica berust op interpretatie. Al vanaf het eerste moment dat de Via Appia revisited werd (vanaf Piranesi, medio 18de eeuw), werden de weg, de monumenten en het landschap (opnieuw) in kaart gebracht. We zijn beïnvloed door de romantische beeldvorming, die vanaf de 19de eeuw nog steeds onze hedendaagse beeldperceptie bepaalt. We weten nooit wat de werkelijke constructie was; het zijn interpretaties, reconstructies en visies, ontwikkeld en bepaald vanuit de tijd dat ernaar werd gekeken, met de daarbij in zwang zijnde ingezette middelen om de Via Appia te doen herleven.

    De vroegere onderzoekers van de 19de eeuw die de Grieks/Romeinse oudheid bestudeerden, idealiseerden de Klassieke wereld. Deze archeologen, historici en architecten hadden een sterke focus op en empathie voor de Klassieke wereld en cultuur, die zij als de bakermat van de Westerse wereld beschouwden. Zo werd het huidige Parco Regionale dell’Appia Antica in dezelfde tijd heringericht door (landschaps-)architecten en kunstenaars, hetgeen resulteerde in een romantisch landschap met in elkaar gepuzzelde reconstructies, die als museumstukken langs de weg werden tentoongesteld (zoals de reconstructies van architect/archeoloog Luigi Canina (1795-1856)). Het landschap werd gevormd als een romantisch ruïnelandschap, waar filosofen en schrijvers geïnspireerd konden worden door een geïdealiseerde klassieke wereld. Dit heeft geleid tot reconstructies waarin geen duidelijk onder-scheid werd gemaakt tussen wat oud en in situ was, en elementen die herplaatst en gereconstrueerd waren. Deze historische beeldmakers hebben een sterk beeldmerk gedrukt op onze hedendaagse beleving van de Via Appia Antica.

    In deze historische beeldvorming van de Via Appia Antica stond de architect Giovanni Battista Piranesi (1720-1778) vooraan in de rij van diegenen die de Via Appia Antica in kaart hebben gebracht (zie zijn Antichità Romane (1757). Hij werd opgevolgd door de Italiaanse tekenaar Carlo Labruzzi (1748-1817) – die meereisde met archeologen – en enkele anonieme tekenaars, die de Grand Tour deden. Dan verschijnt Canina op het toneel, die tussen 1850-53 de weg als het ware opnieuw heeft aangelegd binnen de structuur van een beschermd park. Daarna komen de fotografen, die aan het begin stonden van de fotografische ontwikkelingen (ca. 1850-90), opgevolgd door fotografen uit het begin van de 20e eeuw, soms gekleurd door het heersende politieke bewind. Dan zijn er de fotografen uit de jaren 1950 en ‘60, die in de context van de grote urbanistische veranderingen de ‘herinnering-straat’ in beeld brachten en bekritiseerden. Vergeet hier niet de opkomst van de filmindustrie en modefotografie in die tijd en de eerste creatieve herinterpretaties van kunstenaars, die de Via Appia Antica niet zelden als decorstuk gebruikten, hetgeen paradoxalerwijs samenviel met de vervuiling en verloedering van de weg. Daarna kwamen de eerste toeristische snapshots uit de jaren 70, doorontwikkeld tot aan het hergebruik van de Via Appia vanaf de jaren 90. Met name de laatste periode gaat min of meer gepaard met de ontwikkeling van onderzoekers vanaf de jaren 1970 en ‘80, die naar het landschap kijken vanuit een meer persoonlijke en wetenschappelijke distantie tot het studieobject, en het analytisch benaderen in een ruimtelijke context met focus op de gelaagdheid. De weergave van de Via Appia Antica is dus ook een verhaal over verbeelding of over de fotografische weergave ervan; een verhaal over een veranderend landschap (door de eeuwen heen), en een verhaal over veranderende perspectieven op het landschapserfgoed.

    Kortom, de Via Appia Antica is vanuit diverse tijden, gelaagde geschiedenissen en verschillende perspectieven in beeld gebracht. Vanuit veranderende perspectieven is men de Via Appia Antica de laatste decennia steeds meer gaan zien als een mentale constructie, hetgeen refereert aan de idee dat een landschap een omgeving is, en het karakter daarvan het resultaat is van (inter)actie van natuurlijke en/of menselijke factoren. Het is een plaats in continue beweging en ontwikkeling naar de noden en gebruiken van de tijd.

     .

    Reis door de tijd

    Als kunstenaar/onderzoeker (PhD) is Krien Clevis geïnteresseerd in de verschillende perspectieven die door de eeuwen heen de beeldvorming van de Via Appia Antica hebben bepaald. Bovendien is zij geïntrigeerd in welke ‘letterlijke’ standpunten historische beeldmakers door de tijd hebben ingenomen, om aan het beeldmerk van hun tijd te voldoen, of misschien zelfs een nieuw beeldmerk te creëren. Zij vroeg zich af wat er gebeurt als je de historische standpunten van deze beeldmakers inneemt, ze onderzoekt op hun positionering en ze vervolgens opnieuw fotografeert. Welke veranderingen neem je dan waar? Wat is de positie van het gefotografeerde monument nu ten opzichte van de omgeving in vergelijking tot die van weleer? Waarom heeft men destijds dit standpunt ingenomen, wat zag men, wat wilde men zien of juist niet, en wat zie je nu?

    Deze vragen vormden uitgangspunt voor haar artistiek onderzoek, die zij door middel van specifieke verkenningen op Mijl V en VI de laatste vijf jaar ter plekke deed. Met haar camera stroopte ze jarenlang de Via Appia Antica af, en legde alle historische standpunten op de twee mijl zowel digitaal als analoog vast. Clevis bemerkte dat door juist in de voetsporen te staan van de historische beeldmakers en te onderzoeken wat zij zagen, de veranderingen in de tijd zichtbaar worden. Haar onderzoek voegt toe aan het gegeven dat de Via Appia Antica meer is dan een historisch gelaagd landschap, maar brengt eveneens in kaart hoe het bijdraagt aan nieuwe lagen van betekenis-vorming als gevolg van veranderende perspectieven en sociaal gebruik.

    Voor dit project is het fotografisch veldonderzoek dat Clevis jarenlang deed in samenwerking met diverse (geo-) archeologen, verwerkt tot een tentoonstellingsconcept samen met ontwerpers Joost Tangelder en Jorne Jongsma, gespecialiseerd in 3D-applicaties (Moobels). Het materiaal dat ten grondslag ligt aan de 3D-omgevingen zijn 2D-filmprojecties van Krien Clevis. Deze 3D-omgevingen zijn ontwikkeld door Moobels, met behulp van drone-fotogrammetrie en 3D-software, waarmee de bezoeker zelf vanuit het heden zijn eigen tijdsreis op de Via Appia kan plannen.

    Zo is stukje bij beetje, uit de verschillende media en gelaagde fragmenten een ‘Tijdreis-tool’ gebouwd, die geprojecteerd wordt in de monumentale hoofdgang van het Allard Pierson. De ca. 20 m. lange gang correspondeert met mijl V en VI van de Via Appia Antica. Het ‘gaan’ over de weg, vertaalt zich in de ‘gang’ van de bezoekers door de gang van het museum. In zeven nissen van de gang worden links en rechts evenzoveel grafmonumenten geprojecteerd, in hun situering min of meer gerelateerd aan de werkelijke ‘gang’ over de Via Appia Antica. Niet de tombes an sich, maar de verschillende posities/standpunten/perspectieven/zienswijzen op de tombes, die de historische beeldmakers innamen door de tijd, zijn in beeld gebracht. Belangrijk hier is het object/monument, dat in de context van de weg (de via Appia Antica) getoond wordt, die per historische beeldmaker een ander perspectief, een ander ingenomen standpunt en daardoor een andere kijk door de tijd op het object laat zien.

    De tentoonstelling is de artistieke vertaling van de vraag hoe de bezoeker meer te betrekken bij de verschillende scenario’s, beeldvorming en reconstructies van het verleden. Deze vertaling wil geenszins een volledig beeld geven, maar in haar fragmentatie ook ruimte scheppen voor de verbeelding van de toeschouwer.

    .

    In verband met het coronavirus zijn de deuren van het museum gesloten.

     

  6. Zie hier de compilatie van 2D-projecties van Krien Clevis Laterizio: https://vimeo.com/411703971

  7. Het Allard Pierson organiseert de tentoonstelling Via Appia Revisited. Tijdreizen over de Eeuwige Snelweg in samenwerking met Krien Clevis. Zij is als gastcurator en kunstenaar verantwoordelijk voor het onderzoek, fotografie en film, het concept en de artistieke leiding.

     

    The Allard Pierson is organising the exhibition Via Appia Revisited. Time Travel Along the Eternal Highway in collaboration with Krien Clevis. As guest curator and artist, she is responsible for the research, photography and filming, the concept and the artistic direction.

     

    STUURGROEP | STEERING COMMITTEE

    Wim Hupperetz

    Marike van Roon

    Erika Happe

     

    PROJECTLEIDING | PROJECT MANAGER

    Paulien Retèl

     

    INSTALLATIE EN PRODUCTIE | INSTALLATION AND PRODUCTION

    3D-applicaties: Joost Tangelder, Jorne Jongsma (Moobels)

    3D-geluid: Kevin Kleine, Wouter Snel (Wavy Audio/ MacLoud)

    Drone-fotogrammetrie in Rome: Fabiano Ventura

    Cartografie, 3D-data en -prints Maurice de Klein, Rens de Hond (Vrije Universiteit Amsterdam/ Radboud Universiteit Nijmegen)

    Installatie en techniek: Edwin Teunissen (Technodesk)

    Grafisch ontwerp: Studio Ingeborg Scheffers

     

    Redactie en vertaling | Editing and translation

    Eindredactie | editing: Marie Baarspul

    Vertaling | translation: Rohan Minogue

     

    Het onderzoek van Krien Clevis kon mede plaatsvinden dankzij beurzen van | Krien Clevis was able to conduct her research thanks to grants from:

    Fonds Catharine van Tussenbroek, Radboud Universiteit Nijmegen, het Koninklijk Nederlands Instituut in Rome (KNIR), Stichting Stokroos en het Mondriaan Fonds.

     

    Daarnaast kreeg zij medewerking van de volgende onderzoeksinstituten | In addition, the following research institutes lent their cooperation:

    - Parco Regionale dell’Appia Antica

    - Parco Archeologico dell’Appia Antica/Ministero per i beni e le attività culturali

    - British School at Rome (BSR)

    - Deutsches Archäologisches Institut Rom (DAINST)

    - American Academy in Rome (AAR)

    - Calcografia Istituto Centrale per la Grafica (Fondazione della Calcografia Nazionale di Roma)

    - Accademia di Belle Arti di Roma

    - Archivo Antonio Cederna, Parco Archeologico dell’Appia Antica, Roma

    - Koninklijk Nederlands Instituut in Rome (KNIR)

     

    MET SPECIALE DANK AAN | WITH SPECIAL THANKS TO

    Sible de Blaauw, Joachim Blüher, Gert-Jan Burgers, Dario Evola, Stephan Karl Freiberger, Nathalie de Haan, Rens de Hond, Pètra Huijgen, Maurice de Kleijn, Pieter Kuiper, Fik Meijer, Koen Molenaar, Stephan Mols, Alida Moltedo, Erik Moormann, Caroline Nevejan, Christoph Riedweg, David Rijser, Caterina Rossetti, Inge Scheijde, Sándor Schouten, Miriam Sentler, Christopher Smith, Rens Tacoma, Christel Veen, Ria Winters, de kunstenaars van Exploded View en de redactie van Roma Aeterna.

     

    SPONSORS EN FONDSEN | SPONSORS AND FUNDING

    Deze tentoonstelling kwam mede tot stand dankzij een genereuze bijdrage van | This exhibition has been made possible owing to a generous contribution from

    - Prins Bernhard Cultuurfonds

    - Amsterdams Fonds voor de Kunst